Bye bye, Byron

Vandaag is het maandag. Donderdag vlieg ik naar Tasmanië. Ik ben nu al anderhalve maand in Byron en het leek me hoog tijd om weer verder te gaan, maar eigenlijk wil ik hier helemaal niet weg. Het leven is hier zo leuk en mooi en makkelijk. ´S ochtends vroeg op, een les fotograferen of op de boerderij rondhangen met de rest, in de middag naar het strand, surfen, op pad met mijn camera en ´s avonds na het eten met z´n allen kletsen, vuur maken of een film kijken.

De afgelopen dagen waren dagen waarop ik me ultiem gelukkig voelde. Zaterdag had ik een dag vrij. Ik bleef tot een uur of 2 op de farm. Ik speelde die ochtend voor kapper, ik knipte Floors puntjes bij en scheerde de haren van Henry en Bart op. We maakten ijskoffie en zochten antwoorden op de diepste vragen (Waarom hebben we teennagels?) en toen we echt begonnen te smelten gingen we met z´n allen naar het strand. De golven waren te ¨dumpy¨ om op te surfen, dus gingen we voor een bodysurfsessie. We zwommen naar het scheepswrak en probeerden erop te klimmen maar waren toen bang voor haaien en we bodysurfden gauw weer terug. Daarna gingen we naar de Mojo shop, en al gauw begon het te stormen en kwam het met bakken uit de lucht. We luisterden naar de donder en de bliksem en toen het opklaarde liep ik naar Sarah toe, die bij een andere surfschool werkt. We zouden samen foto´s gaan maken van de zonsondergang. Die was die avond prachtig, de lucht was roze, de wolken hadden gouden randjes en de oceaan was diepblauw. Toen de zon onder was haalden we Frozen Yoghurt (Ik had kokosyoghurt met allemaal tropisch fruit, Sarah had een ontbijt-acai bowl) als avondeten en we gingen op straat bij een straatmuzikant zitten. Toen onze ijsjes op waren stopte de muzikant met zingen en liepen wij verder, tot we een kennis van Sarah tegenkwamen. Hij stond net zijn installatie op te bouwen en Sarah legde uit dat ze hem tegen was gekomen op het strand toen ze foto´s aan het maken was van surfers. Hij vertelde dat hij heel de wereld over heeft gereisd als kind en dat hij nu professioneel muzikant is, maar dat hij nog steeds de meeste energie uit zijn straatoptredens haalt. Wij haalden wat drankjes en toen we terugkwamen was hij net begonnen met spelen. Hij had een didgeridoo, een trommel, een gitaar en een hele mooie stem. Met een soort Loop-apparaat maakte hij hele bijzondere muziek. Na zijn optreden hadden we nog even zitten kletsen, raakte we aan de praat met twee andere meisjes en uiteindelijk liep ik naar huis en ging ik slapen met een enorm geluksgevoel. Het is zo leuk om elke dag nieuwe mensen te ontmoeten, mensen die allemaal weer hun eigen verhaal en passie hebben en het leuk vinden om jou daarover te vertellen. Het is zo fijn om niks te moeten en niks van een dag te verwachten, en dat de dag dan vol blijkt te zitten met kleine cadeautjes.

Gisteren had ik in de ochtend een les gefotografeerd en daarna ging ik terug naar de boerderij voor weer wat diepe levensvragen (waarom bestaan vliegen?). Daarna besloten we met een groepje naar Tallows beach te gaan, het strand aan de andere kant van The pass (de symboliserende kaap met de vuurtoren) omdat het strand veel rustiger is en de golven beter om te surfen. Een groepje haalde surfboards op met de auto en ik haalde met Yoshi en Jack wat snacks voor op het strand. Na een halfuur fietsen (berg op, berg af, met Yoshi als navigator (we fietsen dus 10x om) op kapotte Mojo fietsen zonder rem, zonder helm, sorry papa en mama) waren we op het strand maar we zagen de rest niet. We besloten over het strand richting de parkeerplaats te fietsen, door de zee heen (superleuk om te doen!) en uiteindelijk zagen we ze zwaaien vanuit de duinen. Bleek dat ze allemaal campingstoelen hadden meegenomen, hangmatten, koelboxen en muziek en al gauw zaten we met z´n allen broodjes te dippen en watermeloen te eten. Het voelde net alsof we op vakantie waren! Er waren een paar beroemde surfers in het water en we zagen een grote groep dolfijnen in het water zwemmen. Jack en ik gingen weer proberen te bodysurfen, de rest deed dat met een surfboard. De golven waren echt enorm en Jack en ik kwamen erachter dat we in een rip zaten. Ik zag enorme vissen (of haaien?) en we werden steeds onder water geduwd door de golven die net achter ons braken. Blij dat we niet waren verdronken kwamen we uiteindelijk het water weer uit en toen zagen we dat de surfers het ook niet makkelijk hadden. We lieten ons opdrogen en aten alle restjes op en net voordat we wilden gaan begon het weer te regenen. We fietsen op blote voeten naar de winkel, gooiden daar de fietsen af en liepen toen terug naar de boerderij. Onderweg zagen we 2 prachtige regenbogen, sloegen we elkaar om de muggen te doden en uiteindelijk kwamen we doorweekt aan op de boerderij, waar de pizza net werd afgeleverd. Na het eten keken we een film en doken we voldaan onze bedjes in.

Vandaag zal weer zo´n dag zijn. Morgen ben ik jarig, de dag erna zal ik mijn spullen moeten inpakken en donderdagochtend vlieg ik naar Hobart. Maar ooit kom ik hier weer terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *