Maria Island – Een eiland vol geluk

Vanmorgen toen ik wakker werd zag ik dat het net licht begon te worden. Ik draaide me nog een paar keer om, las wat in mijn boek en maakte een ontbijtje voor mezelf klaar. Daarna ging ik mijn tent uit om mijn fiets te repareren. Ik had namelijk weer een lekke band, en gisteravond had ik geen zin meer om die nog te plakken. Ik was net bezig toen er een groepje wandelaars langskwam. Ze kwamen alle vijf om mijn fiets heen staan en hielpen met z´n allen om de 3 gaatjes in mijn band te plakken. Terwijl we met z´n allen stonden te luisteren of we nog meer lucht hoorden ontsnappen vroegen ze of ik die avond bij ze kwam eten en ik nam dat aanbod dankbaar aan. Toen ze verder waren gelopen en mijn fiets weer helemaal heel was pakte ik mijn tas in en ging ik ook lopen. Ik besloot de route naar McRaies Ishtmus te lopen, een smal stuk land tussen twee baaien in, maar bij het eerste paadje naar het strand werd ik al afgeleid en liep het strand op. Ik was helemaal alleen op een kilometers lang cirkelvormig wit zandstrand, versierd met duizenden prachtige schelpen. Omdat het een baai is waren er alleen kleine golven die af en toe nieuwe schelpjes het land op brachten, en het geluid daarvan was magisch. Ik heb daar denk ik wel een uur gestaan, half in het water, luisterend naar de oceaan, intens gelukkig. Na een tijdje liep ik verder en verzamelde een hoop mooie schelpen, totdat ik vanaf de andere kant golven hoorde breken (en ik werd stiekem ook gek van alle horzels en wespen die me probeerden te steken). Ik klom de duinen in, kwam in een super dichtbegroeid bos en vlak voor me sprongen een paar wallaby’s weg. Na een paar minuten over en door bomen te zijn geklommen kwam ik weer op een pad uit dat me naar het andere strand bracht. Ook daar was helemaal niemand te bekennen. Ik ging op mijn handdoekje liggen, vond nog meer schelpen, keek naar de enorme golven die in tunnels braken en kreeg weer dat geluksgevoel. Toen ik merkte dat de zon op mijn huid begon te branden liep ik terug naar mijn tent. Daar las ik nog wat in mijn boek, maakte ik lunch klaar en brak uiteindelijk mijn tent af om te gaan verhuizen naar Encampment Cove, een kampeerplek vlak aan het strand waar de wandelclub ook sliep. Eenmaal alles opgezet liep ik naar ze toe en daar kreeg ik meteen gingerbeer en olijven en toastjes aangeboden. De wandelclub uit Hobart komt hier al jarenlang elke zomer naartoe, met hun eigen bootje. Ze hadden vandaag kreeften en vissen gevangen en die in hun zelfgebouwde keukentje bereid. Ik at voor het eerst in een paar dagen weer een warme maaltijd, bestaande uit kreeftensoep en vis met aardappeltjes. Na het eten trokken we onze warme truien aan en liepen we naar hun geheime strandje, die ze herkenbaar hadden gemaakt door een spoor van schelpen. We bekeken de prachtige zonsondergang en zagen een paar kangoeroes en wallaby’s voorbij springen. Daarna dronken we nog een wijntje, ik trakteerde op chocola en toen zocht iedereen zijn tent op.

Op dit eiland werden ooit mensen gevangen gehouden. Het is moeilijk voor te stellen dat dit paradijs als een gevangenis aan zou kunnen voelen. Maria Island, een eiland waar alleen dieren wonen, waar geen telefoonbereik, huizen of winkels zijn, een eiland vol rust en geluk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *