Appels, appels, appels, appels.

Na bijna 5 maanden reizen was mijn bankrekening aardig leeggelopen. Tijd dus om een baantje te gaan zoeken! Mij was verteld dat er in Tasmanië veel werk was op het platteland en dus kwam Oostenrijks vriendinnetje Sarah overgevlogen uit Byron Bay om samen werk te gaan zoeken. Dat bleek niet mee te vallen, al helemaal niet omdat wij graag per uur betaald wilden worden. Na een paar dagen rondbellen zijn we uiteindelijk maar naar Sassafras Orchards gegaan om daar appels te gaan plukken. $38,90 per kubieke meter. Het feest kon beginnen.

Onze werkgever, Adrian, haalde ons op bij de bushalte in Sassafras en bracht ons naar een plekje op zijn land waar we mochten kamperen. Er stond een schuurtje met een wc en gootsteen en magnetron, dus besloten we daarin onze tent op te zetten zodat we geen last hadden van wind en regen. Terwijl we bezig waren met alle spinnen(webben) weghalen kwamen er een meneer en mevrouw uien halen in de uienschuur naast ons, we maakten een praatje met ze en ze vonden het maar niets dat we daar gingen wonen. In de schuur was het koud, en die nacht was het erg lawaaiig door alle wind die tegen de golfplaten stootte. Ondanks al het lawaai vielen we toch in slaap en de volgende morgen liepen we om 7uur naar de appelschuur, waar wij en een stuk of 10 andere reizigers instructies kregen over het appelplukken en toen konden we beginnen. Het regende een beetje en al die kilo’s appels tillen was best zwaar, maar ik vond het prima te doen. Sarah kon zich echter niet voorstellen dat ze dit elke dag moest doen en besloot dat ze de volgende dag wilde vertrekken. Toen we klaar waren met plukken vonden we een stapel spullen in ons schuurtje: een gasstel, verwarming, waterkoker, een matras en zelfgemaakte koekjes, taart en jam. Er lag een briefje bij en het bleek dat Cosette was langs gekomen, de vrouw die de dag ervoor uien kwam halen. Ik legde uit dat Sarah wegging en ze nodigde me uit om in het weekend te komen eten. Die week heb ik 14 bins geplukt en leefde ik in mijn eentje in de donkere, koude schuur, maar het was een gratis verblijf en ik verdiende best lekker dus ik vond het wel prima. Zaterdag kwam Cosette me ophalen en die avond had ik een heerlijke maaltijd en douche en uiteindelijk bracht ze me naar mijn hostel in Devonport. De volgende dag ging ik de stad verkennen (in de regen) en einde van de middag bracht ze me weer terug en vroeg ze of ik het weekend erna, met pasen, in hun huis wilde wonen als zij naar hun vakantiehuisje waren.

Week 2 van het appelplukken ging wat minder soepel, ik kreeg enorme bomen met weinig appels en plukte maximaal 2 bins per dag. Ik was dus erg blij toen het lange weekend was aangebroken en ik in een warm huis met zacht bed (met daarop allemaal paaschocolade!) en een echte keuken en badkamer kon wonen! Buurvrouw Anna kwam de katten, papegaai en vogels en hagedissen voeren en omdat ik haar hielp de tuin betegelen nodigde ze me uit om te komen lunchen en dineren. De volgende dag nam ze me mee naar de winkels om boodschappen te doen en liet ze me wat van de omgeving zien, een berg en een dorpje waar het jaarlijkse mural fest werd gehouden. Ik vermaakte me dus wel, met de onbeperkte wifi en de speciale netflix-afstandsbediening van de tv. Maandagavond kwamen Cosette en Graeme onverwachts een dag eerder thuis, en ze vroegen of ik de rest van de week ook wilde blijven! Die week reisde ik dus heen en weer tussen de appelboomgaarde en het huis waar 3 maaltijden per dag voor me gekookt werden, inclusief taartjes en koekjes (Cozzie is met pensioen en bakken is haar grootse hobby). Woensdag was mijn laatste dag werken en donderdag ging ik naar Launceston om mijn kapotte laptop op te halen (kapot moederbord, iemand die er eentje overheeft voor mijn Macbook Pro?). De 2 franse meisjes die me lieten meerijden naar werk vroegen me mee om op vrijdag druiven te gaan plukken op een vineyard tegen uurtarief, dus daar zei ik geen nee tegen. Ik nam een flesje wijn mee als bedankje voor Cozzie & Graeme en die avond namen ze me mee naar zijn dochter en schoonzoon, waar we pizza gingen eten om hun verjaardagen te vieren. Hun dochter woont in Melbourne en ze boden me aan dat ik daar wel kon slapen als ik terug ging naar het vasteland. Ze waren enorm aardig en heel geïnteresseerd, zoals alle Tasmaniërs! Zaterdag namen Graeme en Cozzie me mee op roadtrip naar een aantal stukjes koud regenwoud, de grootste hobby en passie van Graeme. Hij vertelde me van alles over alle bomen en planten en mossen en paddestoelen en liet alle plekken zien waar hij tegen zijn wil in bomen had moeten kappen voor zijn werk. Die avond bestelden we fish&chips en dat was mijn laatste dag in Tasmanië… Vanmorgen brachten ze me naar de boot, the Spirit of Tasmania, en namen we afscheid. Maar ik heb beloofd om over een paar jaar terug te komen zodat ze me Cradle mountain kunnen laten zien en alle andere, nog mooiere regenwouden. Cozzie en Graeme, twee van de liefste mensen die ik heb leren kennen en die mijn reis in Tasmanië zeker onvergetelijk hebben gemaakt. Nu zit ik op een enorm schip in het midden van de Bass Straat, de zee tussen Tasmanië en het vasteland. Vanavond kom ik aan in Melbourne en blijf ik een paar dagen bij de kleindochter van Graeme, tot ik woensdag met Floor onze camper ga ophalen en een nieuw avontuur in Zuid-West Australië ga beleven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *