Roadtrip met Joe: Perth-Exmouth week 1

In de eerste maand dat ik in Australië was deed ik een roadtrip met Joe en zijn bus. Misschien weet je nog hoe dat ongeveer in elkaar steekt, maar ik zal het nog even kort uitleggen. Joe is een engelse 30-jarige avonturier die een aantal jaar geleden hier een schoolbus kocht en deze omtoverde tot een rijdend huisje met douche, wc, keuken, 8 zitplaatsen en 9 bedden. Bovenop de bus liggen houten panelen om op te zitten en zonnepanelen die de bus van stroom voorzien. Achter de bus hangt een 4×4 auto met een boot op het dak en Joe heeft alle materialen en certificaten om te surfen, wakeboarden, rotsklimmen, abseilen, snorkelen en alles wat je maar kunt bedenken. Met Joe en 7 andere backpackers reden we in 14 dagen van Perth naar Exmouth met een hoop tussenstops om onze energie kwijt te raken. We hebben ontzettend veel gedaan dus ik heb besloten het hele verhaal in tweëen te delen, bij deze week 1!

 

Dag 1
Na een paar dagen couchsurfen in Fremantle & Perth namen Floor en ik de trein naar Joondalup, waar Joe ons in de bus stond op te wachten. Toen ik instapte bleek dat Isa (vriendinnetje van Joe waarmee ik ook de eerste roadtrip met Joe deed) ook in de bus zat! Ze was net klaar met haar farmwork en ging dus weer samen met Joe op reis. Ook herkende ik Dat, een Vietnamese Duitser die ik via Isa kende. De rest kende ik nog niet, maar iedereen had al eerder een bustrip met Joe gedaan (behalve Floor). Alex komt uit Schotland, Dustin en Josh zijn broers uit Canada en reizen samen met Josh’s vriendin Joyce, ook uit canada. We gingen meteen boodschappen doen en toen begon de trip; op naar de zandduinen in Lancelin. Joe regelde wat sandboards en een bodyboard en we klommen de zandbergen op om er vervolgens af te “boarden” (vallen en rollen). Na 2 uur waren we op elke mogelijke manier de duinen afgegleden en stapten we in de bus om naar the pinnacles te rijden, een natuurpark met honderden bijzondere rotsformaties. Niemand weet hoe ze zijn ontstaan, maar er word gedacht dat het versteende bomen zijn. We liepen naar een uitzichtspunt waar we de zonsondergang wilden bekijken, maar het was heel bewolkt dus we zagen niks. Still fun of course! Daarna gingen we op/in de 4×4 terug naar de bus en toen reden we naar onze (illegale) campingplek. We kookten een groene viscurry en na het eten (rond 9u) ging iedereen meteen slapen.

Dag 2
We vertrokken rond 6u in de ochtend zodat de rangers ons niet zouden zien. We lagen nog in bed en toen parkeerden we bij een strandje om te ontbijten. Na het ontbijt reden we met de troopie naar een grottenstelsel in Jurrien en klommen we erin. Aan de buitenkant van de grot hingen enorme honingraten en overal vlogen bijtjes. Joe had op wikicamps een plattegrond van de grot gevonden, waarop stond dat er twee stelsels waren. We vonden al gauw wat doorgangen en kwamen in allerlei verschillende ruimtes. We vonden botten (waarschijnlijk van kangoeroes, door dingo’s mee naar binnen genomen) en na ruim een uur klimmen en kruipen hadden we alle ruimtes aan de linkerkant van de grot gevonden. De rechterkant was onvindbaar, maar door een grote hoop zand gingen we er vanuit dat die met opzet was dichtgemaakt omdat het te gevaarlijk was. Toen we weer uit de grot kwamen klopten we alle stof uit onze kleren en reden we in de troopie terug naar de bus. We reden naar een camping aan een strand en gingen daar op zoek naar brandhout voor een kampvuur. We hadden net een mooie stapel bij elkaar gesprokkeld toen de zon onder dreigde te gaan, dus we klommen op het dak van de bus om het magische moment te aanschouwen. Toen de zon onder was kookten we kip fajita’s en daarna maakten we het vuur aan, waar we heel de avond bij hebben gezeten. Langzaam aan ging iedereen naar bed, totdat ik met Floor, Alex en Dustin overbleef. We zagen de halve maan onder gaan (!) En er vloog een meteoriet voorbij die een groen achtig lichtje achter liet. We voerden diepe gesprekken over de gelukkigste momenten uit onze levens en iedereen noemde deze bustrip. Dat zegt toch wel wat 🙂 Nadat het 1u was geweest zochten we allemaal onze bedjes op.

Dag 3
Na onze ontbijtjes toverde Joe drie Stand-Up Paddle boards tevoorschijn. Joe vloog als een natuurtalent door het water en pakte meteen wat leuke golfjes waardoor de jongens dachten dat ze dat ook wel konden. Het was erg grappig om te aanschouwen hoe ze bij elke poging tot opstaan in het water vielen. Daarna deden Floor en ik een poging en als echte Mojo’s zweefden we natuurlijk meteen door het water. We deden nog een poging tot koorddansen en daarna reden we naar een supermarkt. Onderweg kwamen we gekke bomen tegen waar we natuurlijk mee op de foto moesten, dus klommen we over een hekje heen. Ik was op blote voeten (m’n slippers waren kapot gebeten door de hond van onze couchsurfhost) en had na 2 stappen al 1000 doornen in mn voeten. Maar alles voor de foto! Daarna reden we verder en nadat we voor 5 dagen boodschappen hadden gedaan en wat surfboards hadden gekocht gingen we naar onze kampeerplek waar de jongens gingen surfen (heeeele wilde zee dus niemand stond op) en we weer de zonsondergang bekeken, vanuit de duinen dit keer. Na een heerlijke pesto-kip-pasta speelden we allemaal ingewikkelde kaartspelletjes (Cambodia?) en toen ik uiteindelijk in bed lag kreeg ik nog een leuke discussie mee over mijn naam (is het nou Merrid of Meredith?)

Dag 4
Nadat we allemaal uitgeslapen waren en ons ontbijt op hadden vertrokken we naar Geraldton, naar het bekende roze zoutmeer. Voor mij de 4e, maar de eerste die ook echt roze was. Nadat we een flinke voorraad hadden ingeslagen reden we verder naar een klif waar we een mooie wandeling maakten, van de bus naar de auto, en met de auto reden we toen naar geraldton waar we ijsjes haalden en lekker in de zon zaten. De jongens wilden gaan surfen maar de golven waren enorm messy. Na weer een zonsondergang op het dak (tijdens het rijden! Klein stukje maar) hadden we een heerlijke bbq en daarna, voor 8u, ging ik meteen mijn bed in.

Dag 5
Terwijl wij nog in bed lagen reed Joe de bus al naar de surfbreak in Northampton waar we gister langs kwamen. Tijdens ons ontbijt waagde hij een poging in het water. Daarna maakten we lunchpakketjes en reden we naar de andere kant van het nationale park waar we eerst een korte wandeling maakten naar Nature’s window (een rots met een gat erin, toeristisch fotopunt) en toen maakten we een leuke wandeling met heel veel klimmen naar de bodem van de kliffen, waar een rivier loopt en we konden zwemmen. We hebben daar uren lang in en rondom het water rondgehangen en klommen via allemaal smalle rotswanden naar een dieper deel (waar we nog een slang door het water zagen kronkelen en overal enorme spinnen op de rotsen zaten). Alex duwde Isa in het water en viel zelf ook, met zijn telefoon nog in zijn broekzak. Toen we uit waren gespeeld gingen we naar de bus en reden we nog een uurtje naar de camping, waar Dat heeeeeeeerlijke vietnamese summerrolls maakte (en hij mij leerde hoe je zelf de lekkerste pindasaus ooit maakt) en na het eten gingen we hout (twijgjes) zoeken voor een vuurtje. Het vuur was dus na een half uur weer uit en toen doken we onze bedjes weer in!

Dag 6
Ik weet niet meer precies wat we allemaal hebben gedaan deze dag. Het was een dag met heel veel rijden. Onze lunchbreak hadden we op shelly beach, een strand met dus alleen maar kleine witte schelpjes. Niet ideaal voor je voeten als je helemaal geïntegreerd bent in de australische blotevoetencultuur. Het water was 2x zo zout als normale oceanen dus we konden lekker ronddrijven en toen gingen we weer verder. We stopten nog bij een paar lookouts in de hoop zeekoeien te spotten (niks gezien) en toen reden we naar een prachte kampeerplek recht aan zee. We zagen het zonnetje weer in de zee zakken terwijl Joe “Ants on a tree” maakte, ookwel Mi Son Sou ofzoiets, een Taiwanees gerecht met rijstnoedels. Na het eten keken Floor, Alex, Dat, Dustin en ik de film Wolf Creek, een horrorfilm over backpackers in Australië. Floor haakte al gauw af, ik keek de hele film en ging toen naar bed.

Dag 7
We stonden vroeg op, want we zouden dolfijnen gaan voeren! Met de troopie reden we naar het strand in Monkey Mia, waar we nog een vet zware strandwandeling moesten maken naar het resort waar ze dolfijnen voeren. We zagen er een aantal zwemmen en Floor en ik liepen naar de groep mensen die tot hun knieën in het water stonden, hopend uitgekozen te worden om een dolfijn te voeren. Ik was één van de weinige gelukkigen (ook al verbleef ik dus nieteens op het resort) en gaf de dolfijn genaamd Surprise een vis. Surprise is een keer aangevallen door een haai en heeft dus heel veel littekens. Na het voeren liepen we terug en zagen we dat de dolfijnen voor ons bleven zwemmen. We gingen het water in maar ze zwommen toen weer weg. Ik probeerde vrienden te worden met een enorme Pelikaan die op het strand zat toen ik ineens weer dolfijnen zag en ik ging er samen met Floor weer op af. Dit keer kwamen ze naar ons toe, zwommen ze om ons heen en onder ons door, raakten ze ons aan, maakten ze geluiden en luchtbellen en speelden ze met ons. Dit ging door voor zo’n 10 minuten, toen kwamen andere mensen ook het water in. De dolfijnen vonden ons gelukkig het leukste en volgden ons naar iets dieper water waar we nog verder speelden totdat ze wegzwommen en wij weer het strand op liepen. Een ervaring om nevernooit meer te vergeten. Hierna reden we nog naar een aantal prachtige stranden, spotten we wat haaien, roggen en schildpadden en we sloten de middag af in een hottub in the middle of nowhere.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *