Indonesië; een nieuw avontuur

Toen ik een paar seconden geleden mijn laptop openklapte, bedacht ik mij dat ik vaak schrijf als ik een soort happiness-high ben. Nu is dus weer zo´n momentje dat ik me besef hoe mooi mijn leven is. Ik ben sinds eergisteren in Indonesië en zit nu in de trein, tussen de locals, onderweg van Jakarta naar Yogyakarta.

Dinsdagochtend vertrok ik vanuit Sydney. De 16-uur durende reis daarheen spendeerde ik met Rick. Ik verbleef in Bondi Beach en genoot intens van de laatste momenten in Australië. Ik deed een poging tot surfen met Eva, stond super vroeg op om met Ben te mediteren tijdens zonsopkomst en daarna de ijskoude zee in te duiken, ging lekker uit eten en dronk de laatste kopjes Australische koffie. In het vliegtuig voelde ik me een beetje gek; na 11 maanden voelde Australië toch wel erg aan als thuis. En ik weet wel dat ik terugga, maar het is toch wel echt een afsluiting van een lang en bijzonder avontuur. Toch had ik het er niet zo moeilijk mee als ik had verwacht. Waarschijnlijk omdat ik weet dat ik de meeste vrienden die ik hier heb gemaakt binnen een jaar weer zie. En omdat ik weet dat ik makkelijk weer terug kan als ik dat wil. En ik denk vooral omdat ik zo enorm dankbaar ben voor alles wat ik heb mogen meemaken, dat er bijna geen plek meer over is voor negatieve gevoelens.

Na negen uur vliegen kwam ik aan in Kuala Lumpur. Daar had ik tijdens mijn reis van NL-AU ook een overstap, maar nu was het toch erg anders. Toen was het een enorm vliegveld, met prachtige winkels en een groot soort tropische tuin in het midden, nu verbleef ik in een kleine gate met een gebedszaal en een klein koffietentje. Ik was een van de weinige mensen met een Europees uiterlijk, en werd continu aangestaard. Ik weet nog dat ik met toen besefte dat dit het begin was van een nieuw avontuur.

De vlucht had wat vertraging, en rond 12 uur kwam ik aan op het vliegveld van Jakarta. Daar kreeg ik mijn eerste stempel in mijn paspoort, ik pinde wat geld (ben nu miljonair!) en liep naar buiten, op zoek naar de bus. Mijn hostel had gelukkig een pdf gestuurd met de routebeschrijving, en er kwam meteen een Indonesische backpacker naar me toe die me overal mee hielp. Dat was wel erg fijn, er is namelijk amper Engelse bewegwijzering en ik was ook te moe om me er zo in te verdiepen. Ik kwam een Nederlands meisje tegen die dezelfde kant op ging, en toen ik bij het station aankwam moest ik overstappen op een taxi. Er kwam meteen een man naar me toe die me een taxi aanbood en na even overleggen met het Nederlandse meisje besloot ik maar gewoon in te stappen. Hij bracht me veilig naar mijn hostel waar ik incheckte en lekker ging slapen. De volgende ochtend kwam Rick naar me toe en zijn we heel de stad door gereisd. Eerst met een Grab-auto (de Indonesische Uber) naar een shoppingmall, dat was al een enorme ervaring op zich. De taxi werd gecheckt door bewakers, we moesten door poortjes heen en in de H&M waren we de enige klanten en alle 40(?) personeelsleden zeiden “Hi, welcome to H&M!” terwijl ze voor ons bogen. Toen kregen we door dat wij blanken toch wel erg speciaal worden gevonden. Daarna kwamen we bij een soort streetfood-straatje waar we heerlijke pannenkoekjes kochten, super pittige mie en een soort gefrituurde groente-koekjes aten en een smoothie probeerden te bestellen, zonder ijs en water. Niemand sprak Engels, maar met handen en voeten kwamen we er toch uit. Onderweg naar Monas Nasional Monument kwamen we nog langs allerlei markten waar we weer enorm aangestaard werden en na uren zoeken, liters aan zweet lichter en 3 rondjes rond het park vonden we eindelijk de ingang naar het monument. Een enorm hoge toren met bovenop een soort vlam, het staat dus symbool voor de bevrijding 350 jaar geleden. Eenmaal aangekomen bleek dat we ruim een uur moesten wachten om naar boven te kunnen, dus besloten we dat al het zoeken blijkbaar een teken was dat we maar lekker iets anders moesten gaan doen. We namen een tuctuc (flink afgedingd, van 100.000 naar 40.000) naar Kota, dat is het oude stadsdeel dat ook wel Batavia wordt genoemd. Onze bestuurder noemde alle namen op van het Duitse en Nederlandse elftal en was erg geïnteresseerd in hoe het nou zat dat we niet getrouwd zijn, maar dat Rick dan weer wel een vriendin heeft die later die dag aan zou komen, terwijl wij nu samen reizen en elkaar in Australië leerden kennen. Na een half uur in het hysterische verkeer leek het net alsof we Amsterdam binnenreden; overal grote, Hollandse gebouwen. We liepen naar het plein en meteen kwamen er van alle kanten mensen naar ons toe die foto´s met ons wilden, vrouwen die wilden dat we met hun kleine kinderen poseerden en tientallen groepjes studenten die voor school interviews wilden afnemen. Elke keer dezelfde vragen: Wat is je naam, waar kom je vandaan (The Netherlands? OOOOOOOOHH!!), wat doe je hier, wat vind je van de plek, wat vind je van Indonesisch eten, spreek je Indonesisch? Na ieder antwoord dat ik gaf riep iedereen “Ooooohh!!”, alsof ik de oplossing voor wereldvrede had uitgevonden en als Rick een grapje maakte lagen ze helemaal dubbel. Na elk interview nog een paar foto´s, handen schudden, 1000x “sorry for bothering, thanks for your time” en zo ging dat dus constant door. We hadden dus geen tijd om ook maar iets van Batavia te zien, en besloten een cafe in te vluchten om een biertje te drinken. We hadden alleen niet bedacht dat moslims geen alcohol drinken dus het was nogal een zoektocht. Uiteindelijk vonden we een leuk plekje, maar ook daar waren we niet veilig. Na een Heineken, Bintang (locaal bier), loempia´s en nog wat interviews bestelden we weer een Grab en reden we naar Ricks hotel, waar we lekker in alle rust op het dakterras muziek luisterden en van het uitzicht en rust genoten. Rick´s vriendin zou een paar uur later aankomen op het vliegveld dus terwijl hij een douche nam ging ik haargel en tandpasta voor hem kopen, dat was de eerste keer dat ik alleen over straat ging. Van alle kanten werd er naar me geroepen. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk maar gelukkig niet onveilig, en toen ik terug kwam namen Rick en ik afscheid en bestelde ik een Grab-bike. Ik werd opgehaald door een jongen op een scooter, kreeg een helm en als echte locals reden we tussen alle andere scooters, tuctcus en auto´s door. Intussen kwamen er uit alle luidsprekers oproepen tot gebed en ik had weer zo´n besefmomentje, hoe bijzonder het toch is dat ik in deze situatie terecht ben gekomen. In het hostel aangekomen haalde ik wat te eten en viel ik gauw in slaap.

Vanochtend ging om 5uur de wekker, ik pakte mijn rugzak in, checkte uit en bestelde een Grab naar het treinstation. om 6:45 ging mijn trein en toen ik met een ijskoffie, helemaal bezweet de trein in kwam keek iedereen weer op. Ik had een stoel aan het raam geboekt en er zat een jongen naast me, de twee stoelen tegenover me waren leeg maar meteen kwamen alle medepassagiers bij me zitten om me de oren van mijn hoofd te vragen en weer een photoshoot te houden. Een man bleef tegenover mij zitten en sprak vrij goed Engels en leerde me wat Indonesische woorden, stond erop om me straks in Yogyakarta (Jogja) naar mijn hostel te brengen, nodigde me uit bij het cafe van zijn vriend en bood me aan om me met zijn scooter overal heen te rijden in Jogja. Tot zover is de treinreis prachtig, we reden eerst nog erg lang door de stad, langs de meest arme krottenwijken, spoorwegovergangen met duizenden scooters, om daarna langs rijstvelden te komen, viskwekerijen en af en toe een stadje met zelfgebouwde huizen. En overal plastic. In Australië leerde ik al hoe bizar veel plastic er wordt gebruikt, en hier wordt het me weer duidelijk gemaakt. De mensen hebben hier niet de juiste kennis en middelen om plastic te recyclen of er iets mee te doen, dus liggen overal vieze stukken plastic. Ik heb mij voorgenomen om (vooral zodra ik thuis ben) te proberen zo min mogelijk plastic te gebruiken. Hopelijk verdiepen meer mensen zich hier in en kan de prachtige natuur hier natuur blijven, in plaats van te transformeren in een vuilnisbelt.

Over 6 uur kom ik aan in Jogja, dus ik heb nog genoeg tijd om te genieten van de prachtige uitzichten en de gesprekken met de lieve locals. Binnenkort komt er een update over Jogja. Doei!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *